Znakowanie i etykietowanie pasz — co musi znaleźć się na etykiecie

Etykieta towarzyszy produktowi paszowemu od momentu opuszczenia zakładu produkcyjnego aż po jego faktyczne zastosowanie u odbiorcy — na fermie, w gospodarstwie czy w kolejnym zakładzie przetwórczym. Dla wielu firm bywa traktowana jako formalność wypełniana na końcu procesu produkcyjnego, tuż przed wysyłką, tymczasem w praktyce jest jednym z najczęściej kontrolowanych elementów zarówno w nadzorze urzędowym, jak i podczas audytu certyfikującego GMP+. Poniższy przewodnik opisuje ogólne zasady i kategorie informacji typowe dla znakowania pasz w Unii Europejskiej, bez podawania szczegółowych numerów artykułów czy dokładnych sformułowań przepisów — te warto zawsze weryfikować z aktualnym tekstem właściwych regulacji lub z doradcą prawnym specjalizującym się w prawie paszowym.

Dlaczego prawidłowe znakowanie ma znaczenie

Etykieta pełni jednocześnie kilka funkcji. Po pierwsze, informuje odbiorcę, co faktycznie kupuje — jaki to produkt, jakiego jest rodzaju, dla jakich zwierząt jest przeznaczony i jaki ma skład. Po drugie, umożliwia bezpieczne stosowanie produktu — zwłaszcza w przypadku dodatków paszowych czy premiksów, gdzie nieprawidłowe dawkowanie może mieć realny wpływ na zdrowie zwierząt. Po trzecie — i to aspekt szczególnie istotny z perspektywy systemów jakości takich jak GMP+ — etykieta jest elementem szerszego systemu identyfikowalności, ponieważ to właśnie na niej (lub na towarzyszącym dokumencie dostawy) znajduje się numer partii łączący produkt fizycznie znajdujący się u odbiorcy z zapisem produkcyjnym w zakładzie wytwórcy.

Z punktu widzenia odbiorcy profesjonalnego — np. hodowcy, gospodarstwa rolnego czy kolejnego zakładu w łańcuchu paszowym — etykieta jest też podstawowym źródłem informacji potrzebnych do podjęcia decyzji zakupowej i do prawidłowego zastosowania produktu w żywieniu zwierząt. Brak czytelnej informacji o gatunku docelowym, zalecanym dawkowaniu czy warunkach przechowywania zwiększa ryzyko niewłaściwego użycia produktu, nawet jeśli sam produkt spełnia wszystkie wymagania jakościowe. Dlatego znakowanie nie powinno być traktowane wyłącznie jako obowiązek formalny wobec organów nadzoru, ale też jako praktyczne narzędzie komunikacji z klientem. Wymagania GMP+ dotyczące identyfikowalności — opisane szerzej na stronie Wymagania standardu GMP+ — zakładają, że firma jest w stanie w krótkim czasie ustalić, skąd pochodziły surowce użyte do wyprodukowania danej partii oraz do jakich odbiorców partia trafiła. Etykieta, razem z dokumentacją produkcyjną i dokumentami sprzedaży, jest jednym z ogniw tego łańcucha — dlatego jej jakość i spójność z pozostałą dokumentacją mają bezpośrednie przełożenie na to, czy system identyfikowalności w firmie faktycznie działa w praktyce, a nie tylko na papierze.

Ogólne zasady znakowania pasz w UE

Wprowadzanie pasz do obrotu i ich stosowanie na terenie Unii Europejskiej podlega przepisom unijnym dotyczącym pasz, w tym regulacjom odnoszącym się bezpośrednio do znakowania materiałów paszowych, mieszanek paszowych i dodatków paszowych (kluczowym aktem w tym obszarze jest rozporządzenie dotyczące wprowadzania na rynek i stosowania pasz). Bez wchodzenia w szczegółowe brzmienie poszczególnych przepisów, można wskazać kilka zasad wspólnych dla całego tego obszaru regulacji.

Podstawową zasadą jest zgodność informacji podanych na etykiecie z rzeczywistym charakterem, składem i przeznaczeniem produktu. Etykieta nie może wprowadzać odbiorcy w błąd — ani co do rodzaju produktu, ani co do jego pochodzenia, właściwości, składu czy sposobu, w jaki został wytworzony. Dotyczy to zarówno informacji podanych wprost, jak i takich, które mogłyby sugerować odbiorcy nieprawdziwe cechy produktu poprzez sposób sformułowania czy graficzne przedstawienie. Druga istotna zasada to odpowiedzialność podmiotu wprowadzającego produkt do obrotu za treść etykiety — to on odpowiada za to, by informacje na niej podane były prawdziwe, aktualne i zgodne z obowiązującymi wymaganiami, niezależnie od tego, czy sam wytworzył produkt, czy jedynie go dystrybuuje pod własną marką.

Trzecia zasada, często pomijana w praktyce mniejszych zakładów, dotyczy spójności między etykietą a dokumentacją towarzyszącą sprzedaży — fakturą, dokumentem dostawy czy specyfikacją techniczną przekazywaną odbiorcy. Rozbieżności między tymi dokumentami (np. inna nazwa produktu na fakturze niż na etykiecie, inny numer partii) utrudniają odbiorcy jednoznaczną identyfikację produktu, a w razie kontroli czy reklamacji stanowią dodatkowe źródło niejasności, którego łatwo uniknąć poprzez konsekwentne stosowanie tych samych oznaczeń we wszystkich dokumentach związanych z daną partią.

Podstawowe elementy obowiązkowe na etykiecie

Choć szczegółowy zakres informacji zależy od rodzaju produktu, można wskazać kategorie danych, które w praktyce pojawiają się na etykiecie zdecydowanej większości pasz wprowadzanych do obrotu w Unii Europejskiej. Pierwszą jest nazwa lub oznaczenie produktu wraz ze wskazaniem jego rodzaju — czy jest to materiał paszowy, mieszanka paszowa (pełnoporcjowa lub uzupełniająca), dodatek paszowy czy premiks. Drugą kategorią jest gatunek i, w wielu przypadkach, kategoria zwierząt docelowych, do których żywienia produkt jest przeznaczony — ta informacja bywa krytyczna zwłaszcza przy produktach zawierających substancje o ograniczeniach gatunkowych.

Trzecią kategorią jest skład produktu — jego forma zależy od typu pasz: dla materiałów paszowych i mieszanek zwykle wymagany jest wykaz zastosowanych składników (materiałów paszowych wchodzących w skład mieszanki) oraz deklaracja analityczna, czyli wskazanie podstawowych parametrów odżywczych produktu (np. zawartości białka, tłuszczu, włókna, popiołu — w zależności od rodzaju mieszanki). Dla dodatków paszowych i premiksów kluczowa jest natomiast jednoznaczna identyfikacja substancji aktywnej, jej deklarowana zawartość oraz zalecane dawkowanie. Czwartą kategorią są dane identyfikacyjne — zawartość netto produktu w opakowaniu, dane producenta lub podmiotu odpowiedzialnego za wprowadzenie produktu do obrotu (nazwa, adres), numer partii produkcyjnej oraz, gdzie to właściwe, warunki przechowywania i — w niektórych przypadkach — termin przydatności do użycia lub minimalnej trwałości.

Warto podkreślić, że powyższy zestaw ma charakter ogólnego, orientacyjnego opisu kategorii informacji typowych dla znakowania pasz — nie jest wyczerpującą, prawnie wiążącą listą wymagań dla konkretnego produktu. Faktyczny, szczegółowy zakres obowiązkowych elementów etykiety należy zawsze ustalać w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy właściwe dla danego rodzaju produktu, ponieważ różni się on w zależności od tego, czy mowa o materiale paszowym, mieszance czy dodatku paszowym, a także — w niektórych przypadkach — od tego, czy produkt jest przeznaczony dla zwierząt gospodarskich, czy zwierząt domowych.

Różnice w wymaganiach znakowania dla różnych typów produktów

Zakres obowiązkowych informacji na etykiecie rośnie wraz ze złożonością i potencjalnym ryzykiem związanym z produktem. Materiał paszowy — czyli surowiec stosowany bezpośrednio w żywieniu zwierząt lub jako składnik do produkcji mieszanek — zwykle podlega relatywnie prostszym wymaganiom znakowania, skoncentrowanym na jednoznacznej identyfikacji rodzaju surowca, jego pochodzeniu i podstawowych parametrach. Mieszanka paszowa, zarówno pełnoporcjowa, jak i uzupełniająca, wymaga już bardziej rozbudowanej deklaracji — obejmującej zwykle wykaz zastosowanych materiałów paszowych oraz deklarację analityczną odzwierciedlającą wartość odżywczą gotowego produktu, dostosowaną do gatunku i kategorii zwierząt, dla których mieszanka jest przeznaczona.

Najbardziej rozbudowane wymagania dotyczą zwykle dodatków paszowych i premiksów. Ponieważ są to produkty o stosunkowo niewielkiej masie w stosunku do siły działania, etykieta musi jednoznacznie wskazywać substancję aktywną i jej deklarowaną zawartość, zalecane dawkowanie w gotowej paszy, gatunek docelowy oraz — tam gdzie to właściwe — ostrzeżenia i środki ostrożności związane ze stosowaniem produktu, w tym ewentualne okresy karencji czy ograniczenia dotyczące łączenia z innymi substancjami. Zakłady produkujące jednocześnie kilka kategorii produktów — materiały, mieszanki i dodatki — powinny mieć w firmie jasną świadomość, że każda z tych kategorii wymaga odrębnego podejścia do przygotowania wzoru etykiety, a nie jednego uniwersalnego szablonu stosowanego dla całego asortymentu. Więcej o specyfice produkcji poszczególnych kategorii produktów opisujemy na stronie GMP+ dla produkcji pasz.

W praktyce zdarza się, że firma wytwarzająca zarówno mieszanki, jak i premiksy stosuje dwa odrębne szablony graficzne etykiet — nie tylko ze względu na różny zakres wymaganych informacji, ale też po to, by wizualnie odróżnić produkty o różnym profilu ryzyka i innym sposobie stosowania. Takie rozwiązanie ułatwia też pracownikom działu handlowego i magazynu szybkie rozpoznanie, z jakim typem produktu mają do czynienia, co dodatkowo zmniejsza ryzyko pomyłki przy kompletowaniu wysyłki.

Numer partii jako element łączący etykietę z identyfikowalnością

Spośród wszystkich elementów etykiety numer partii zasługuje na szczególną uwagę, ponieważ pełni rolę pomostu między światem formalnego znakowania a praktyczną identyfikowalnością wymaganą przez GMP+. Sam fakt, że numer partii pojawia się na etykiecie, to za mało — musi być on czytelny, jednoznaczny i faktycznie zgodny z zapisem w dokumentacji produkcyjnej dotyczącej tej konkretnej partii. W praktyce oznacza to, że system nadawania numerów partii powinien być prosty i konsekwentny, a nadruk lub etykieta z numerem partii — trwała i czytelna przez cały okres przydatności produktu, nie tylko bezpośrednio po opuszczeniu zakładu.

Znaczenie numeru partii ujawnia się w pełni podczas testu identyfikowalności, znanego też jako mock recall — ćwiczenia, w którym firma sprawdza, jak szybko i jak precyzyjnie jest w stanie odtworzyć drogę konkretnej partii wstecz (do surowców i dostawców) oraz do przodu (do odbiorców, do których trafił produkt). Jeżeli numer partii na etykiecie jest nieczytelny, niejednoznaczny albo różni się od numeru użytego w dokumentacji wewnętrznej, cały proces identyfikowalności zawodzi w praktyce — niezależnie od tego, jak dobrze opisane są procedury na papierze. Audytorzy GMP+ zwracają uwagę właśnie na tę spójność, ponieważ to ona decyduje, czy w realnej sytuacji — np. przy konieczności wycofania produktu z rynku — firma faktycznie poradzi sobie z zadaniem w rozsądnym czasie.

Dobrym nawykiem jest też prowadzenie prostego rejestru powiązań między numerami partii nadawanymi wewnętrznie a numerami widocznymi na etykiecie, jeśli z jakiegoś powodu te dwa oznaczenia się różnią (np. gdy system informatyczny generuje wewnętrzny numer partii w innym formacie niż ten drukowany na opakowaniu). W idealnym scenariuszu oba numery są tożsame, co znacznie upraszcza zarówno codzienną pracę magazynu, jak i przebieg testu identyfikowalności — jednak jeśli z przyczyn technicznych numery muszą się różnić, jasne mapowanie między nimi powinno być udokumentowane i łatwo dostępne dla osoby odpowiedzialnej za obsługę ewentualnego incydentu.

Deklarowany skład a rzeczywista receptura

Jednym z fundamentów zaufania do etykiety jest zgodność między tym, co na niej napisano, a tym, co produkt faktycznie zawiera. Wydaje się to oczywiste, jednak w praktyce zakładów produkcyjnych rozbieżności między deklarowanym a rzeczywistym składem należą do częstszych źródeł niezgodności — zarówno w kontrolach urzędowych, jak i podczas audytów certyfikujących. Najczęstszą przyczyną nie jest celowe wprowadzanie w błąd, lecz brak formalnego powiązania między procesem zmiany receptury a procesem aktualizacji etykiety.

Kiedy zakład zmienia recepturę — np. zastępuje jeden surowiec innym o zbliżonych parametrach, zmienia dostawcę komponentu wpływającego na deklarację analityczną, albo dostosowuje udział dodatku paszowego — zmiana ta powinna automatycznie uruchamiać przegląd wzoru etykiety powiązanego z danym produktem. Jeśli te dwa procesy — zarządzanie recepturami i zarządzanie etykietami — funkcjonują w firmie niezależnie od siebie, bez formalnego punktu styku, powstaje realne ryzyko, że produkt zacznie być wytwarzany według nowej receptury, podczas gdy na magazynie wciąż znajdują się (i są używane) etykiety odzwierciedlające starą wersję składu.

Zarządzanie recepturami — ich formalne zatwierdzanie i wersjonowanie — jest tematem opisanym szerzej w kontekście produkcji na stronie GMP+ dla produkcji pasz. Z perspektywy znakowania kluczowe jest, by każda wersja receptury miała jednoznacznie przypisaną, aktualną wersję etykiety — tak by osoba odpowiedzialna za druk lub zamówienie kolejnej partii opakowań mogła w prosty sposób zweryfikować, czy sięga po właściwy, aktualny wzór, a nie po archiwalną wersję zachowaną np. w starym pliku graficznym na dysku lokalnym pracownika.

Znakowanie przy eksporcie

Sprzedaż pasz poza rynek krajowy — czy to do innego kraju Unii Europejskiej, czy poza jej granice — wprowadza dodatkową warstwę wyzwań związanych ze znakowaniem. W obrębie Unii Europejskiej podstawowe zasady znakowania są zharmonizowane, jednak w praktyce odbiorca w innym kraju członkowskim oczekuje etykiety w języku zrozumiałym dla niego, co zwykle oznacza konieczność przygotowania wersji językowej dopasowanej do rynku docelowego — bądź poprzez osobny nadruk, bądź poprzez etykietę wielojęzyczną obejmującą rynki, na które firma regularnie eksportuje.

Sprzedaż poza Unię Europejską bywa bardziej złożona, ponieważ poszczególne kraje spoza UE mogą mieć własne, odrębne wymagania dotyczące zakresu i formy znakowania pasz — inne niż te obowiązujące na rynku unijnym. Bez wchodzenia w szczegóły konkretnych regulacji krajów trzecich (które warto zawsze zweryfikować indywidualnie, najlepiej z lokalnym partnerem handlowym lub doradcą znającym realia danego rynku), ogólną zasadą jest, że eksporter powinien z wyprzedzeniem sprawdzić, czy standardowy wzór etykiety stosowany na rynku krajowym spełnia wymagania kraju docelowego, czy wymaga on modyfikacji — np. dodania informacji nieobecnych na etykiecie unijnej, zmiany jednostek miary czy dostosowania formatu daty.

Dobrą praktyką przy planowaniu regularnego eksportu jest przygotowanie osobnego, udokumentowanego wzoru etykiety dla każdego rynku docelowego o odmiennych wymaganiach, zamiast doraźnego, ręcznego modyfikowania etykiety krajowej przy każdej pojedynczej wysyłce. Takie podejście zmniejsza ryzyko pomyłki, ułatwia też późniejsze aktualizowanie wszystkich wersji językowych równolegle, gdy zmienia się receptura lub dane producenta.

Najczęstsze błędy w etykietowaniu pasz

Z doświadczenia doradczego i audytowego powtarza się kilka typowych błędów. Pierwszym, i chyba najczęstszym, jest niespójność między etykietą a aktualną recepturą — sytuacja opisana już wyżej, gdy zmiana składu nie została w porę odzwierciedlona na etykiecie. Drugim jest po prostu nieaktualna etykieta funkcjonująca równolegle z nową wersją — np. wtedy, gdy magazyn opakowań nie został w porę uzupełniony o nowy nadruk i pracownicy, chcąc uniknąć przestoju produkcji, sięgają po zapas starych etykiet „tymczasowo”, co w praktyce często trwa dłużej, niż pierwotnie zakładano.

Trzecim częstym błędem jest brak czytelnego, jednoznacznego numeru partii — bądź dlatego, że nadruk jest słabej jakości i zaciera się w trakcie transportu i magazynowania, bądź dlatego, że numer partii jest generowany ręcznie i podatny na pomyłki (np. powtórzenie tego samego numeru dla dwóch różnych partii). Czwartym są niepełne lub nieaktualne dane kontaktowe producenta bądź podmiotu odpowiedzialnego — np. po zmianie adresu siedziby firmy albo po połączeniu dwóch podmiotów, gdy stare etykiety z nieaktualnymi danymi wciąż krążą po magazynach.

Piątym, rzadziej wymienianym, ale regularnie spotykanym błędem jest niespójność jednostek i formatu danych między poszczególnymi produktami z tego samego portfolio — np. gdy jedna mieszanka ma deklarację analityczną wyrażoną w innym układzie niż pozostałe produkty tej samej linii, co utrudnia odbiorcy porównanie ofert i sprawia wrażenie braku wewnętrznej spójności dokumentacyjnej w firmie. Warto też wspomnieć o błędach czysto redakcyjnych — literówkach w nazwie substancji aktywnej czy błędnie skopiowanej wartości z poprzedniej wersji etykiety — które, choć pozornie drobne, mogą mieć poważne konsekwencje, jeśli dotyczą np. zalecanego dawkowania dodatku paszowego.

Znakowanie a audyt GMP+

Podczas audytu certyfikującego GMP+ znakowanie produktów jest jednym z elementów sprawdzanych praktycznie, a nie tylko poprzez przegląd dokumentacji. Audytor zwykle prosi o okazanie próbki etykiety (lub zdjęcia opakowania) dla wybranych produktów z asortymentu, a następnie porównuje jej treść z aktualną, formalnie zatwierdzoną recepturą oraz z zapisem produkcyjnym konkretnej partii, której numer widnieje na etykiecie. Sprawdza przy tym, czy wykaz składników lub deklaracja analityczna na etykiecie faktycznie odpowiadają temu, co zostało wyprodukowane, a nie np. wcześniejszej wersji receptury.

Bardzo często element ten łączy się bezpośrednio z testem identyfikowalności opisanym wcześniej — audytor prosi o odnalezienie w dokumentacji konkretnej partii, której numer widnieje na wybranej etykiecie, i prześledzenie zapisu produkcyjnego dla tej partii. Jeśli firma nie jest w stanie sprawnie odtworzyć tej ścieżki, albo jeśli okazuje się, że etykieta odnosi się do innej wersji produktu niż faktycznie wytworzona, jest to zwykle traktowane jako istotna niezgodność wymagająca udokumentowanych działań korygujących w określonym terminie. Ogólny przebieg audytu certyfikującego — w tym to, jak wygląda przygotowanie dokumentacji i sama wizyta audytora w zakładzie — opisujemy na stronie Proces certyfikacji GMP+.

Warto podkreślić, że audytorzy nie oczekują wyłącznie samego istnienia poprawnej etykiety, ale przede wszystkim dowodu na to, że proces jej zatwierdzania i aktualizacji jest w firmie zorganizowany w sposób powtarzalny — czyli że każda zmiana produktu ma odzwierciedlenie na etykiecie w rozsądnym czasie, a nie że zgodność etykiety z recepturą jest dziełem przypadku albo wynikiem jednorazowej, doraźnej korekty wykonanej tuż przed wizytą audytora.

Jak zorganizować proces zatwierdzania etykiet w firmie

Skuteczne zarządzanie etykietami opiera się na kilku prostych, ale konsekwentnie stosowanych zasadach. Po pierwsze, każda zmiana receptury — niezależnie od tego, jak drobna wydaje się z perspektywy technologicznej — powinna formalnie uruchamiać przegląd wzoru etykiety powiązanego z danym produktem, zanim nowa wersja produktu trafi do sprzedaży. Warto, by ta zależność była wpisana wprost w procedurę zarządzania zmianą w firmie, a nie pozostawiona domyślnej czujności osoby odpowiedzialnej za etykiety.

Po drugie, dobrą praktyką jest przechowywanie historii wersji etykiet — nawet w prostej formie archiwum plików graficznych z datami i numerami wersji — tak by w razie potrzeby (np. reklamacji dotyczącej partii sprzedanej kilka miesięcy wcześniej) można było jednoznacznie odtworzyć, jaki wzór etykiety obowiązywał w danym okresie i czy odpowiadał on ówcześnie stosowanej recepturze. Po trzecie, przed każdym nowym nadrukiem lub zamówieniem partii opakowań warto przeprowadzić krótką weryfikację zgodności aktualnego wzoru z bieżącą recepturą — prosty, kilkuminutowy krok, który w praktyce zapobiega wielu kosztownym pomyłkom, takim jak wydrukowanie dużej partii etykiet odzwierciedlających nieaktualny skład produktu.

Po czwarte, warto jasno przypisać odpowiedzialność za zatwierdzanie ostatecznej wersji etykiety do konkretnej osoby lub stanowiska w firmie — tak, by zawsze było wiadomo, kto formalnie potwierdza zgodność treści etykiety z recepturą i obowiązującymi wymaganiami, zanim wzór trafi do druku. Rozproszona odpowiedzialność, w której o etykiecie decyduje „ktokolwiek akurat się tym zajmuje” w danym momencie, jest jednym z najczęstszych źródeł błędów opisanych w tym artykule. W praktyce dobrze sprawdza się prosty checklist zatwierdzania etykiety — krótka lista punktów do potwierdzenia (zgodność nazwy, składu, danych producenta, numeru partii, warunków przechowywania) przechodzona przez osobę odpowiedzialną przy każdej nowej lub zmienionej wersji, zanim wzór zostanie skierowany do druku lub oznakowania kolejnej partii.

Wreszcie, przy firmach współpracujących z zewnętrznymi drukarniami lub dostawcami opakowań, warto ustalić jasny kanał przekazywania zaktualizowanych plików graficznych — tak by nie zdarzało się, że drukarnia korzysta z pliku przesłanego kilka wersji wcześniej, ponieważ nikt nie poinformował jej formalnie o aktualizacji. Prosty rejestr, w którym każda przesyłka nowego pliku do druku jest odnotowana z datą i numerem wersji, znacznie ułatwia późniejsze wyjaśnienie ewentualnych rozbieżności i pozwala szybko ustalić, na jakim etapie łańcucha doszło do pomyłki.

Słownik pojęć

Etykieta paszowa

Zbiór informacji umieszczonych na opakowaniu produktu paszowego lub w towarzyszącym dokumencie, identyfikujących produkt, jego skład, przeznaczenie i pochodzenie oraz umożliwiających jego bezpieczne i prawidłowe zastosowanie.

Deklaracja składu

Wykaz zastosowanych składników lub deklaracja analityczna wskazująca podstawowe parametry odżywcze produktu, których forma i zakres zależą od rodzaju pasz (materiał paszowy, mieszanka, dodatek paszowy).

Numer partii

Unikalne oznaczenie identyfikujące daną partię produkcyjną, umieszczane na etykiecie lub dokumencie dostawy, stanowiące podstawowy łącznik między produktem u odbiorcy a zapisem produkcyjnym w dokumentacji wytwórcy.

Podmiot odpowiedzialny

Firma odpowiedzialna za wprowadzenie produktu do obrotu i za zgodność treści etykiety z obowiązującymi wymaganiami, niezależnie od tego, czy sama wytworzyła produkt, czy jedynie go dystrybuuje pod własną marką.

Materiał paszowy vs mieszanka paszowa

Podstawowe rozróżnienie wpływające na zakres znakowania: materiał paszowy to pojedynczy surowiec o zwykle prostszych wymaganiach etykietowych, mieszanka paszowa to produkt złożony z kilku składników, wymagający bardziej rozbudowanej deklaracji składu i wartości odżywczej.

Wersjonowanie etykiet

Praktyka formalnego oznaczania i archiwizowania kolejnych wersji wzoru etykiety, powiązana z odpowiadającą jej wersją receptury, umożliwiająca jednoznaczne odtworzenie, jaki wzór obowiązywał w danym okresie.